In memoriam Onno Buijs

Afgelopen woensdag is Onno Buijs van ons heengegaan, na een zeer moedig gedragen ziekte.  Hij was sinds lang een trouw lid van onze vereniging. Gisteren is er afscheid van hem genomen. Hieronder een persoonlijk In memoriam van onze voorzitter.

In memoriam Onno Buijs

In 1975 heb ik Onno voor het eerst mogen ontmoeten. Gwen was toen 3 jaar. In die tijd hadden we een studentengroep van zo’n 5 koppeltjes die had besloten om te onderzoeken of we met zijn allen na ons afstuderen in de buurt van Utrecht bij elkaar zouden kunnen wonen, ieder met eigen huis, maar ook een gemeenschappelijke ruimte. Dat bleek al snel in ieder geval een financiële utopie. We hoorden dat er een groep mensen al een aantal jaren actief was in het zgn. Centraal Wonen project en daar bleek Onno deel van uit te maken.

Vanaf onze eerste kennismaking tot aan de realisering in het voorjaar van 1977 hadden we paar keer een soort van Poolse landdagen waarbij we met een groep van meer dan 100 volwassenen en kinderen ergens in Nederland bij elkaar kwamen om nader kennis te maken en besluiten te nemen over de verdere invulling van het project met name ook de invulling van de 10 clusters. Een cluster bestaand uit 4 gedifferentieerde woningen met een gemeenschappelijke clusterruimte waarin gekookt en gegeten kon worden.

Onno en Betty hadden reeds een cluster gevormd met o.m. Jan en Fritska. Het project bestond naast de 10 clusters ook nog uit 2 zelfstandige woningen, 2 woningen voor jongeren, een café, vergaderruimte, grove hobby werkplaats, sauna, en toendertijd ook nog een peuterspeelzaal en jeugdhonk. Het overtrof onze stoutste dromen. De Wandelmeent was een feit. In 1978 werd onze dochter geboren als eerste Centraal Wonen baby en dat bleek op dezelfde geboortedag als die van Gwen. Dus op 9 februari feliciteerden Onno en ik elkaar altijd met de verjaardag van onze dochters.

Nadat Onno en Betty helaas gescheiden waren heeft Onno nog een tijdje in onze cluster gewoond en hebben we kunnen genieten van zijn kookkunsten, want ook daar had hij een talent voor.

Met plezier dank ik terug aan de mannenpraatgroep, waar naast Onno ook Wim, Jan, Nico en ik elkaar deelgenoot maakten van wat ons als mannen bezighield.

Onno had ook een talent voor bridge. In de tweede helft van de zeventiger jaren lid geworden van GBC besloot hij in ons Luye Gat een bridgecursus te geven. Daar zal ik Onno eeuwig dankbaar voor blijven, want bridge werd uiteindelijk mijn grote passie. Over passie gesproken: het was Onno al snel duidelijk dat die voor hem niet lag in de sociale wetenschap, (al zal het Filmhuis de laatste 10 jaar ongetwijfeld geprofiteerd hebben van zijn organisatie-en management kennis), maar vooral in het edele handwerk, de timmerij was geboren. Dankbaar heb ik ook van dat talent mogen profiteren. Naast enkele kleine klussen heeft Onno ook een nieuwe keuken bij mij geïnstalleerd. Getuigend van groot vakmanschap!

Bewonderenswaardig heeft Onno dit jaar ondanks de pijn en het ongemak de competities uitgespeeld en met Koos zelfs het clubkampioenschap Parentelling veroverd! En met Koos, Peter en ondergetekende de 2^e plaats in de 4-tallen! Misschien nog bewonderingswaardiger: Onno heeft ondanks zijn zware ziekte tot het echt niet meer ging op donderdagochtend de spellen geschud voor onze speelavonden, Ongelooflijk.

Als je de blog leest waarin Onno met de nodige humor en veel zelfrelativering en heel eerlijk zijn ziekteproces beschrijft zie je dat hij ook nog eens over een literair talent bleek te beschikken.

Onno was een hele lieve, sociale, intelligente man met een brede belangstelling en vele talenten. Dat Mieke en Gwen daar de nodige troost aan mogen ontlenen. Ik vind het een eer hem gekend te hebben!